Triest bericht.

Vorige week hoorden we via via dat er weer een koppel bij ons uit de kerk zou gaan scheiden. Gek, dat je dan pas opvalt dat je ze al een poosje niet gezien hebt. Toegegeven: Het zegt niet alleen wat over de grootte van onze gemeente, maar ook over de gemiddelde betrokkenheid.

Wat ons telkens weer verbaast is, hoe weinig er gedeeld wordt over dit soort zaken. Oké, niemand zit er op te wachten om vanaf de kansel te horen hoe zijn sores over de gemeente wordt uitgestort. Je vuile was hou je liever binnen, zegt het spreekwoord niet voor niets. Er is bij ons heus wel begeleiding. Vaak als we er naar vragen zijn er mensen die zeggen, ‘Nou, wij wisten dit al langer hoor.’

Maar toch, zouden we niet meer mee kunnen leven en er eerder biddend omheen kunnen gaan staan? Je hebt niet eens namen nodig. Het enige dat nodig is: Vragen te bidden voor een huwelijk dat onder druk staat. Zou het denkbaar kunnen zijn dat je mensen bij wie je de kilheid bij wijze van spreken kunt voelen, eens bevraagt op hun huwelijksgeluk? Zou het niet veel beter zijn als er eerder ingegrepen wordt?

Daar is ook een mooi spreekwoord voor: Voorkomen is beter dan genezen.

wat God samengevoegd heeft

Moeilijke tijden.

In onze drukke samenleving mag ook in de kerk zo’n pastoraal proces niet eindeloos duren, daar is geen tijd, geen geduld en geen mankracht voor. Toen wij het moeilijk hadden en dreigden te verdrinken, was één van de dingen die we deden onze vrienden en huiskring inschakelen. Ja, je gooit je ellende bij een ander op het bord, maar daar zijn we toch broers en zussen voor? Natuurlijk hebben we ervaren dat iedereen er wel een beetje klaar mee was, met die bak ellende van ons. Begrijpelijk, dat waren we zelf nl. ook.

Maar is dat dan een reden om er maar helemaal niet aan te beginnen?

Het lijkt wel haast of de kerk geen stelling meer durft te nemen. ‘We staan naast je wat je ook beslist’ wordt er dan gezegd. ‘Of je nu vecht voor je huwelijk of besluit er mee te stoppen, wij staan naast je.’ Dat klinkt heel nobel, maar waar is het geloof gebleven in: ‘Wat God samengevoegd heeft, scheide de mens niet’.

Het lijkt wel of we dat niet meer mogen beweren. Er komt gelijk repliek: ‘We denken niet dat God ons heeft samengevoegd.’ Of: ‘Moeten wij dan ons hele leven boeten voor een verkeerde beslissing?’

Komt een man…

Jaren geleden hoorden we deze sterke vergelijking: Stel je voor dat je bij de dokter komt omdat je zo’n last hebt van je rechterbeen. Na onderzoek zegt de dokter dat het been niet meer te redden valt en moet worden geamputeerd. Omdat je dat been toch wel graag zou willen behouden, ga je voor een second opinion naar een ander. Deze arts wordt bezocht omdat die zo goed bekend staat. Na langdurig onderzoek is zijn conclusie, dat met een operatie en een jaar lang dagelijks oefeningen doen, het been behouden kan worden. Misschien niet meer 100 % te gebruiken, maar 90% is haalbaar.

Wat zou jij doen?

Rugzakjes

Zo gaat het met veel huwelijken helaas. De pijn is zo erg dat veel mensen drastisch en dramatisch besluiten dat het been er dan maar af moet. Om er na jaren achter te komen, dat er meer aan de hand was dan alleen wat te zien was. Velen komen in een volgende relatie weer dezelfde problemen tegen. Logisch, omdat het rugzakje nog steeds wordt meegedragen.

Van alle mensen die een scheiding achter de rug hebben, zijn er bitter weinig die nooit spijt gevoelens hebben over de breuk. Je kunt wel denken dat deze liefde alles in huis heeft wat jij nodig hebt om gelukkig te worden, maar het begint altijd bij jezelf. Houden van jezelf, jezelf de moeite waard vinden is het startpunt. Het is een waarheid als een koe, je kunt pas van iemand houden als je van jezelf houdt.

komt een man bij de dokter

Complementair

Hoewel veel relaties complementair zijn en je je geliefde daar vaak ook op uitzoekt, krijg je ironisch genoeg vrijwel zeker iemand die juist datgene wat jij zo nodig hebt, niet kan geven. Dat geldt voor beide kanten. Lees nog eens na wat de verschillen in je huwelijk je kunnen leren. Door te werken aan je eigen ‘tekortkomingen’ word je een betere partner en een beter mens. Laat nou juist jouw geliefde je daarbij kunnen helpen.

Als je denkt over stoppen met je relatie, denk dan nog eens aan die man die bij de dokter komt. Moet jouw been (geliefde) eraf, of zou je tevreden kunnen zijn met 90%?

Er op en er overheen.

Eén ding nog willen we je meegeven.

Het lijkt een beklimming die niet te doen is. Jullie problemen lijken onoverkomelijk, iedereen is er klaar mee en er zit hoegenaamd geen schot in de zaak. Juist op zo’n moment kiezen voor vechten en doorgaan, voor klimmen en bedwingen, lijkt totaal tegenstrijdig.

En toch… En toch is dat het punt waarop dingen, achteraf gezien, bij ons gingen veranderen. Tergend langzaam, in het begin. Nauwelijks waarneembaar. Inderdaad vaak twee stappen vooruit en een terug. Bergop, tegenwind, het einde niet in zicht. Maar het werd uiteindelijk beloond. Loon naar werken? Zeker wel!

In heel veel gevallen blijkt die 90 % na een aantal jaren 120% te zijn geworden. Ook bij ons is de band sterker dan ooit. Nadat jullie gewerkt hebben aan herstel en problemen en rugzakjes uit de weg hebben geruimd, wordt je huwelijk zelfs beter dan het was. Wat ook niet zo vreemd is nu je alle ballast kwijt bent.

En niet te vergeten, jullie seksleven vaart er ook wel bij!

Daar wil je toch graag in investeren?

Uitzonderingen

Moeten we dit verhaal dan direct weer ontkrachten door op te merken dat er uitzonderingen zijn? Niet handig misschien, maar wel zo eerlijk. In geval van geweld, ernstige onderdrukking, mishandeling en meer van dit soort vreselijke zaken, kan het zeer wel ondoenlijk blijken te zijn een nieuw begin te maken.

Wat ons betreft geldt als harde regel: Je huwelijk moet ooit goed geweest zijn. En de tweede nog belangrijker: Je mag er niet aan kapot gaan. Ga bij jezelf te rade. De enige aan wie je verantwoording verschuldigd bent behalve je ‘ooit-eens-geliefde’ is God.

Hoe wordt er bij jullie in de kerk met dit soort zaken omgegaan?